Trening Świszczącej Łapy

[Świszcząca Łapa.]

Dla Mięty, Świst był czystą, białą kartką.
Mogła włożyć, a przynajmniej spróbować włożyć mu całą wiedze do głowy w taki sposób w jaki jej odpowiadał nie musząc przy tym stawiać czoła innym sposobom nauczania, które ktoś mógł uskutecznić. To w sumie całkiem wygodne.
— Nie przejmuje — zapewnił bury terminator szczerząc kły. Świst z reguły się nie przejmował, a przynajmniej nie dawał tego po sobie nigdy poznać, chowając wszystkie negatywne emocje, które się w nim kotłowały, głęboko pod warstwą humoru i psot, których się dopuszczał. — No pewnie, pokażesz mi gdzie leżą te wszystkie Grzmoty, Strumyczki i inne Cieniasy — powiedział Świst rozglądając się mimowolnie jakby granica z innym klanem miała mu się zmaterializować jak jakaś wyraźna ściana, dostrzegalna z dużej odległości. Co oczywiście nie miało miejsca. — Z czym my w ogóle graniczymy? Z Cieniem i Rzeką? Czy Cieniem i Gromem...? Ojciec kiedyś mówił, ale zapomniałem — zapytał zaraz bury, podnosząc kolorowe oczy na Miętowy Pąk. Nazwy może poprawnie znał, ale granice, huh, no gdzieś mu się w tej główce zatarły.