Kwas jest czarno-białą, wysoką kotką. Już od narodzin była duża - długie łapy, długi ogon, długie futro. Nie należy do bardzo szczupłych, ale również nie jest puszysta (nie licząc futra). Ma duże, żółto-zielone ślepia. Jej sierść oscyluje między przyjemną w dotyku a szorstką.
Jak to z młodymi bywa - tak na dobrą sprawę nie można mieć pewności, co z nich wyrośnie, jakie cechy zachowają, jakie nabędą, a jakie rzucą w kąt. Tak jest również w tym wypadku, lecz jako tako u Kwas jakieś bardziej widoczne cechy z łatwością można wyłapać. Z pewnością wiele wyciąga z nauk matki na temat manier, ponieważ wie, jak się zachować, jak utrzymać posturę czy jak rozmawiać ze starszymi od siebie. Obraz idealnej damy psuje jednak to, co wyciągnęła z lekcji z ojcem, a konkretnie jej uwielbienie to zapasów w błocie i przyjacielskiemu dawaniu sobie po mordzie. Widoczne jest to również w jej sposobie kontaktu z rówiesnikami - nie boi się mówić głośno, ma cięty język, a przekomarzanki są dla niej na porządku dziennym. Co z tego wyrośnie? To się okaże. Aktualnie jest to kupa sprzeczności na czterech łapach.
