Trening Popielatej Łapy

[Sokoli Cień]

Czekał. Po prostu znajdował się w pobliżu jego pierwszej zdobyczy, gdyż przyszedł sprawdzić, jak ta wygląda, więc teraz jedynie wychynął zza traw i spojrzał uważnie na swego ucznia. Kocur był wyraźnie zmęczony, ale nie spodziewał się niczego innego, w końcu gonił całkiem długo za pożywieniem, musiał na nie uważać, musiał się starać, teraz potrzebował zdecydowanie głębszego oddechu, potrzebował zdecydowanie chwili na to, żeby wszystko przemyśleć. Ponieważ zaś był tym terminatorem, któremu Sokół lubił zadawać pytania i czekać na reakcję, nie powinno nikogo dziwić, że właśnie robił dokładnie to.
- Zatem? Jak się z tym czujesz i jak się w tym odnajdujesz? - zapytał na razie, chcąc po prostu, by kocur nabrał tchu. Skinął mu łbem na znak, żeby usiadł, czy nawet się położył, bo to w niczym z pewnością by im nie przeszkadzało, a młody byłby w stanie złapać potrzebny mu dech. To było zaś chwilowo najważniejsze, bo nie dało się dyskutować przy skrajnym wyczerpaniu.