Trening Szorstkiej Łapy

[Sokoli Cień]

Obserwował. Przyglądał się Szorstkiemu, ciesząc się, że ten powrócił do domu, ale jednocześnie wiedząc, że jest inny. Zmiany musiały w nim zajść, w końcu kiedy stąd zniknął, był jeszcze bardzo młody, a teraz Sokół miał przed sobą dorosłego, w pełni ukształtowanego kocura, który na pewno wiedział już, jak smakuje życie. Pewnie dlatego wojownik nie do końca umiał przyzwyczaić się do tego, co widział, było to dla niego zaskakujące i w pewien sposób go smuciło, bo nie doświadczył dorastania swego przybranego syna. Miał jednak nadzieję, że nacieszy się nim jeszcze przez jakiś czas, że Szorstki poczuje więź z Klanem i zostanie tutaj tak długo, by móc go pochować... Sokół potrząsnął wielkim łbem, bo nie chciał, żeby jego myśli odbijały w tę akurat stronę, była wszakże, cóż tu dużo mówić, mało wesoła i mało przyjemna, ale jednak czuł, że się starzeje, a teraz, gdy zdał sobie sprawę z tego, ile nie było w Klanie jego syna, widział to jeszcze wyraźniej.
- Przetrwanie - mruknął na to. - W gruncie rzeczy samotnym kotom nie pozostaje nic innego, jak walczyć o swoje życie, tak przynajmniej sądzę. Cóż, rozumiem to i podejrzewam, że gdy się ze mną zmierzysz, okaże się, że radzisz sobie z walką całkiem dobrze. Zacznijmy jednak od tego, o czym mówiłeś. Opowiedz mi proszę, jak rozumiesz wymienione przez siebie zasady - poprosił spokojnie, dochodząc jednocześnie do wniosku, że to pora, by Szorstki zaczął się wysilać i jednocześnie wskazał na to, jak rozumie zasady, które dotyczą jego nowego, odzyskanego miejsca na ziemi. To było bardzo ważne.