Trening Węgorzowej Łapy

[Węgorzowe Gardło]

Cóż, fart długo trwać nie mógł. Węgorz najwyraźniej źle wymierzył albo był zbyt przewidywalny, bo mistrzyni z powodzeniem odepchnęła go od siebie. Kiedy upadł na ziemię poczuł, jak zabrakło mu tchu i łapczywie zaciągnął się powietrzem. Nie tonie, to było zwykle oszołomienie. Zaraz potem zdołał wyrównać oddech i poderwał się z ziemi znowu szarżując na Bratkę od przodu. Jednak w ostatniej chwili uskoczył na bok i wymierzył swój skok prosto w barki kotki, wyciągając przed siebie łapy. Chciał tym razem ją zbić z łap tak skutecznie.