Trening Białej Łapy

[Zajęczy Sus]

Posłał Białej Łapie długie, zamyślone spojrzenie, gdy udzieliła odpowiedzi i go przeprosiła. Już… nie wiedział, co robić. Chyba był na to już za stary, a przynajmniej takie odnosił wrażenie i tak się czuł, analizując tę sytuację. Naprawdę już można było odnieść wrażenie, że do Pijawki niewiele z jego słów dociera, tak jak do… Gęsiej Łapy. Gęsiej Łapy, która także brnęła i nie przyjmowała pomocnej łapy, którą do niej wyciągał, aż nie uciekła z klanu, bowiem chyba właśnie tak to się skończyło, a przynajmniej nikt nie znalazł żadnych śladów wskazujących na coś innego. Westchnął ciężko. Nie mógł podjąć żadnej decyzji za kocicę i najwyraźniej nie był w stanie wybić jej z głowy tego dziwnego podejścia, że PRZECIEŻ INNI CHCĄ ŻEBYM BYŁA X.
– Oczekuję, że podejmiesz decyzję do czasu ceremonii kociąt Pohukującej Sowy – oznajmił w końcu. Czuł w środku okropną frustrację, ale przede wszystkim… zmęczenie tym wszystkim. Zmęczenie niańczeniem dorosłej kocicy. – Proponuję, żebyś do tego czasu nie tylko przemyślała sprawę, ale i porozmawiała ze swoją rodziną, bo według mnie jedynie używasz ich jako… wymówki, a myślę, że dowiedziałabyś się czegoś zupełnie innego, niż myślisz. Wiem, że to zabrzmi brutalnie, ale najwyższy czas dojrzeć, Biała Łapo. Jeżeli jest coś, czego ode mnie potrzebujesz, służę swoją pomocą.