Wydeptane Ścieżki

[Tonące Słońce]

- Do zobaczenia, Lawendo, niech Gwiezdny Klan nad tobą czuwa - powiedział miękko i uśmiechnął się do niej. Mimo wszystko takie życzenie było dla niego zawsze niesamowicie ważne, choć przecież nie był już częścią Klanu i powinien dawno o czymś podobnym zapomnieć. Niemniej jednak wierzył, że bliscy kocicy spoglądają na nią uważnie, z miłością, tak jak Łosoś patrzył mu niemu, więc było to w jego odczuciu coś, co zdecydowanie powinien jej przekazać. Jego oczy zabłyszczały mocno, gdy usłyszał jej kolejne słowa.
- Też cię kocham - przyznał prosto, bo faktycznie, było to to uczucie, które go rozpierało od środka, w sposób, którego nie do końca rozumiał, ale który zdecydowanie mu odpowiadał, ciepły i łagodny. Pamiętał, co powiedział mu Łosoś, ale to nie był czas na to wszystko, to nie był czas na zakładanie rodziny - chciał, żeby Lawenda przede wszystkim odnalazła się w nowej roli, by wszystko opowiedziała Porywistej Gwieździe, by była pewna tego, czego oczekuje od życia. Jemu również nigdzie się nie spieszyło, a wiedział, że taka rodzina byłaby co najmniej trudna w utrzymaniu, jednakże odsunął te myśli na bok, po prostu patrząc, jak kocica powoli odchodzi, ciesząc się tym spotkaniem, ciesząc się tym, że znowu się zobaczą, a później, gdy został już sam, wrócił na drugą stronę Grzmiącej Ścieżki, by już ze spokojem znaleźć jakieś wygodne miejsce i tam właśnie odpocząć. Był pełen nadziei w przyszłość.

//zt