Podmokły Brzeg

[Węglowy Pył]

A po co on miałby tam się ruszać. To tylko jakieś koty z Klanu Wichru, które nie powinny w żadnym stopniu stanowić zagrożenia! Zresztą, nie ma co się wysilać, skoro można sobie spokojnie siedzieć na brzegu i poruszać od czasu do czasu szczypcami dla rozprostowania ciała. Rak zdawał się kompletnie ignorować obecność kocurów. No, chyba że w ogóle ich nie zauważył, bo była też taka możliwość. Jak jest naprawdę, to zapewne dopiero zdążą się dowiedzieć.
Gdzie tamten kark w ogóle ma rak.. Węglowy Pył zmrużył oczy i próbował ostrożnie przyjrzeć się rakowi z jeszcze bliska. Nic nie przychodziło mu do głowy, jeśli chodzi o polowanie na to coś. Można by spróbować to pacnąć mocno łapą, ale czy wcześniej rak by się nie zorientował? Łapanie takich zdobyczy kompletnie różniło się od polowania na zwykłą zwierzynę, o czym Węgielek nie mógł już wiedzieć, więc w głowie miał tylko standardowe zasady polowania i pozycję łowiecką. Sam też nie próbował robić czegoś intuicyjnie, bo rak mógłby tylko uciec.
Przebiśniegowa Łapa nie patyczkował się najwyraźniej nad zbędnym przemyśleniem sprawy i po prostu podszedł bliżej raka, który jak gdyby nigdy nic wciąż siedział w tym samym miejscu. Węgielek również nieco się zbliżył, ale wyłącznie po to, aby obserwować poczynania terminatora. Co zrobi dalej?