Wyjące Wzgórza

[Gwiżdżący Wiatr]

Widocznie długonogie stworzenia miały zamiar mu o sobie przypomnieć, ponieważ zamiast małego zwierzęcia, które mogłoby zasilić wichrowy stos, zjawiło się przed nim młode sarny. Zastygł w bezruchu, stawiając uszy wysoko i zerkając z ciekawością na malca, który nawet podszedł o krok w jego stronę. Na wypadek gdyby matka istotki uznałaby go za jakieś zagrożenie, trzymał się na ugiętych łapach i nie podchodził do sarenki, jednak jego kita kiwała się spokojnie na boki, a pysk rozjaśnił cień uśmiechu.
Poobserwował małego jeszcze chwilę, postanawiając, że koniecznie będzie musieć opowiedzieć Szybującemu o tym spotkaniu. Potem zaś ostrożnie wycofał się w tył. Kiedy uznał, że odszedł dostatecznie daleko, aby ani kopytne nie przeszkadzały jemu, ani on im, zaczął iść pod wiatr na ugiętych nogach, smakując powietrze, jednocześnie nasłuchując i uważnie się rozglądając. Spotkanie z młodzikiem wprowadziło go w jeszcze lepszy nastrój, nie wiedzieć czemu – chociaż teraz terminator naprawdę liczył, że znajdzie coś, co pozwoli mu rozpocząć polowanie na dobre.