Trening Migoczącej Łapy

[Orlikowe Pióro]

Pierwsza zwierzyna została więc zakopana i oficjalnie odhaczona. Kocur dobrze zapamiętał wskazówki mistrza, schowanie martwego skowronka sprawiło, że szanse na jakiekolwiek nieprzyjemności ze strony drapieżników znacząco spadły, a liść z kolei przyczyni się do ułatwienia czarnemu odnalezienia dobrego miejsca. A co z poszukiwaniem następnego celu? Zadanie okaże się proste, czy też los postanowi trochę pokpić z młodego łowcy?
Otóż Migocząca Łapa znowu dobrze trafił. Przed nim pojawiła się kałuża, skryta pośród nieco wyższych traw, które tworzyły wokół niej poszatkowany cień. Musiała to być pozostałość po wczorajszym deszczu; zdawało się, że wcześniej była całkiem głęboka i spora, wypełniała całe zagłębienie, ale ciepły dzień wysuszył ją prawie do cna. Mimo to czekała w niej pewna niespodzianka. Chropowata, zielonkawa powierzchnia mogła wydawać się na pierwszy rzut oka jakimś kamieniem zajętym przez porosty, ale po paru krokach okazała się żabą, zastygłą niemal w bezruchu. Do połowy kończyn była zanurzona w mętnej, błotnistej wodzie i wbijała wybałuszone oczy gdzieś z przestrzeń przed sobą, wcale nie dostrzegając potencjalnego zagrożenia.