Trening Rabarbarowej Łapy

[Rabarbarowy Korzeń]

- Oj, no, ja to wszystko wiem! Wyleciało mi z głowy przy opowiadaniu! - powiedział podekscytowany, truchtając u boku Mistrzyni. - No, połowę tych rzeczy sam robiłem, z tymi mchami i w ogóle! Tylko te matki no, mnie nie dotyczą. Jeszcze. Hehe! - powiedział, puszczając oczko do rudej kocicy. Nigdy nie wykluczał opcji, by zajmować się kociakami - chociaż woli być wojownikiem, uwielbiał kociaki i mógł się z nimi bawić całe dnie. Właściwie... chętnie by wziął kogo na nauki!
- Nie mam żadnych pytań co do tego wszystkiego! - powiedział radośnie, widząc, że patrzy na niego z pytajnikami w oczach - co dawało mu do zrozumienia, że czeka na ewentualne pytania. Był już zbyt podekscytowany tym wszystkim, by podawać cokolwiek w wątpliwość.
- I co teraz Wysoka Falo? Czy my już wszystko przerobiliśmy? Czy... Czy to już koniec?! - powiedział, chcąc zabrzmieć wesoło, jednak głos mu się załamał - po tak długim treningu przywiązał się do tych spotkań i czuł, jakby jakiś bardzo ważny etap w jego życiu miał swój koniec. Patrzył tak na nią z dużymi, zełzawionymi oczkami, oczekując jej odpowiedzi.