Trening Jeziornej Łapy

[Księżycowe Jezioro]

Odetchnęła raz i drugi, jednocześnie uśmiechając się do Mistrza - tak, ten również był wykończony. Czyli wyścig z nią to wcale nie taka mała płotka, ha!
Słysząc jego uwagę zaśmiała się, po czym wykrzyknęła teatralnym tonem:
- Oh jak mnie wszystko boli! Zanieś mnie prosto do Śpiącego Pnia! - zaśmiała się, po czym szturchnęła go przyjacielsko w bok, idąc z nim powoli, ramię w ramię.
Ich ostatni przystanek obserwowali już przy zachodzie słońca - i Jezioro była pewna, że ten właśnie widok utknie w jej pamięci.
Zachód słońca, Trawiasta Dolinka i jej Mistrz, wskazujący jej tereny. To był obraz, który chciała zapamiętać.
Przegryzła wargi, by nie uronić łzy.
A potem wrócili do Obozu.
Razem.


/zt, dziękuję