Trening Płomiennej Łapy

[Jaśniejący Płomień]

Na brzmienie imienia jego matki, bury odwraca głowę w przeciwnym do Białego Puchu kierunku. Stara się, by wyglądało to jak swobodne zainteresowanie spowitym śniegiem terenem, a nie jak tchórzliwa ucieczka od niekomfortowego tematu czy coś w ten deseń. Choć prawdą jest, że przez kilka uderzeń serca czuje się odrobinę spięty, niepewny własnego ciała. Różnie z nim bywa. Płomienny nieczęsto jest smutny, nie ma w zwyczaju łazić smętnie po obozie rozmyślając o przeszłości albo temu podobnych głupach. Jeśli ma jakieś życiowe motto, to jest nim nieustanne brnięcie przed siebie i nie oglądanie się na to, co było. Ważne jest to, na co można wpłynąć, a nie to, co zostało już wyryte na stałe. I tylko jego organizm niekiedy zdaje się nie zgadzać z poglądami kocura, uraczając go niekontrolowanymi wybuchami płaczu, wymiotami bez powodu, ot, tego typu niedogodnościami. I mimo że od dawna te objawy nie zatruwają mu regularnie życia, to nieufność została w Płomiennej Łapie mocno zakorzeniona. A, co jak co, publicznie nie ma ochoty się do tego przyznawać. Zwłaszcza, gdyby to było wymuszone przez jego brak kontroli nad własnymi reakcjami. To nie najlepiej świadczyłoby o jego predyspozycjach do bycia wojownikiem. A przecież on je ma. I jest gotów. Na każdą ewentualność. Zawsze był.
- Myślę... że możemy przejść do dalszej części Kodeksu - mówi wreszcie.
Jeżeli Jodłowa Igła naprawdę nad nim czuwa, to tylko daje synowi powód do żalu - bo kiedy, jeśli nie teraz, on potrzebuje pokierowania? Pomocy?