Samotny Świerk

[Gęsiopióry]

Gęsiopióry przyjął komplement dla swojej ukochanej z ukontentowanym pomrukiem. To fakt – ciąża, i to mnoga, wcale nie odcisnęła na Pajęczej Nodze takiego piętna, jakiego można się było spodziewać. Owszem, jej podbrzusze było teraz trochę luźniejsze, a powrotowi do dawnej sylwetki nie sprzyjał fakt, że maluchy nadal rozciągały skórę łapczywymi pyszczkami, ale poza tym ukochana nic a nic się nie zmieniła. Pozostawała elegancka, smukła, a pewna łagodność w ruchach i głosie, jakiej nabyła w trakcie obcowania z maleńkimi kociętami, czyniła ją jeszcze piękniejszą.

Chciał sobie jeszcze poplotkować z Ababą, ale uznał, że na to będzie czas po polowaniu. Póki co mieli Klan do wykarmienia! Skinął mu łebkiem, widząc, jak przypada do mistrzowsko opracowanej pozycji myśliwskiej. Pamiętał go jeszcze z czasów Terminatorskich – często rozkojarzonego i ciutkę niezdarnego. Teraz widział doskonałego łowcę, który niejednego wróbla na Stos wrzucił. Uśmiechnął się na tę myśl, samemu również przyjmując odpowiednią postawę. Przygiął łapy, pochylił głowę, skontrolował pozycję ogona i ruszył przed siebie, o jakieś trzydzieści stopni w prawo wobec wektora obranego przez przyjaciela. Wszystkimi zmysłami wysięgał w okolice, starając się namierzyć jakąś potencjalną zdobycz – i okazjonalnie kontrolując to, co pojawiało się pod jego łapami.