Falujące Wrzosy

[Roziskrzona Noc]

Fajnie, fajnie. Bura nie miała myśli samobójczych, więc z gdy tylko mignęła jej ruda kita w oddali, wstrzymała oddech. Miała to szczęście, że dostrzegła lisa nim ten zobaczył ją, więc już jedno czy dwa uderzenia serca później po cichutku wycofywała się z brzuchem przy ziemi. Dopiero gdy miała jako taką pewność, że znalazła się w bezpiecznej odległości, wypuściła z płuc nagromadzone powietrze i otrzepała sierść. Nieco przygasł jej entuzjazm na dalsze polowania, bo nie chciałaby przypadkiem wpaść na rudzielca jakoś tak bliżej, ale z drugiej strony wracanie do obozu już teraz wcale nie brzmiało tak zachęcająco. Więc ostatecznie zwyciężyła myśl, że jeśli pójdzie w stronę przeciwną do liska to nie powinno być problemu. I tak też zrobiła, ruszyła truchtem, nasłuchując dźwięków z otoczenia, tylko troszeczkę spięta, tylko troszeczkę bardziej wyczulona na ewentualny błysk rudego futra w morzu zieleni.