Trening Kościstej Łapy

[Bawełniana Nić]

Zmarszczyła nos z niezadowoleniem. Szkoda, bo lubiła terminatorów którzy sami zdobywali wiedzę z różnych źródeł, jeszcze przed treningiem. Czy to na naukach czy to poprzez podpytania innych kotów. Nie zamierzała jednak tego komentować, nie to nie, zaczną od absolutnych podstaw.
- Tak, będę, aż je wykujesz na pamięć i będziesz mi je z łatwością recytować. Zawiedziesz się jeśli myślisz, że trening to machnięcie dwa razy łapą i bezproblemowe złapanie zwierzyny - odpowiedziała swoim zwykłym, chłodnym tonem, wzruszając ramionami. Nie wiedziała skąd przeświadczenie, że przy nauce... czegokolwiek, nie ma gadania. Jest. I ona zawsze lubiła wysłuchiwać teorii, zadawać pytania, tak, by gadka była jak najdłuższa. Inna sprawa że to przez jej lenistwo i chęć wymigania się od spraw fizycznych i męczących.
- Dobra, to tak. Skup się teraz na tym co ci powiem. Wraz z mianowaniem doszły ci nowe obowiązki, już nie możesz tylko leżeć i pachnieć jak było to wcześniej. Głównym twoim zadaniem jest chodzenie na treningi, słuchanie tego co jest tutaj przerabiane i staranie się z wszystkich sił, by już niedługo stanąć na ceremonii wojownika. Dbasz o starszych, kocięta i matki, zaglądasz do nich co jakiś czas, przynosisz zwierzynę, wymieniasz mech z legowiska. Jak poprawnie zając się legowiskiem masz dowiedzieć się sam, podpytaj innych terminatorów albo nawet wojowników. Oprócz tego kontrolujesz całokształt obozu, czy gdzieś nie ma dziur, a jeśli są - zalepiasz je. Słuchasz się mnie i tylko mnie, a gdy nie ma mnie obok to innych wojowników. Nie wychodzisz sam z obozu dopóki nie nauczysz się porządnie walczyć, na tą chwilę jesz kiedy chcesz, później będziesz mógł to zrobić tylko wtedy, gdy odbędziesz patrol łowiecki. Wszystko jasne, jakieś pytania? - to był jej trzeci trening i trzeci raz zaczynała od tego samego. Jego prawa, obowiązki i przywileje to absolutnie pierwsza i najważniejsza rzecz jaką powinien znać jeśli czul się już jak prawowita Łapa. Dopiero po zaakceptowaniu wszystkich warunków mogli przejść dalej, bez zbędniejszych ceregieli.