Gołąb jest wybitnie niewyróżniającym się kocurem o krępej budowie. Krótkie, niebieskie, niepręgowane futro jest praktycznie cały czas pokryte warstwą pyłu i skutecznie kamufluje Gołębia podczas jego częstych drzemek w niewłaściwych miejscach. Kocur myje się niemal wyłącznie pod przymusem matki, a jako że nie jest już młodym kociakiem… Oczy Gołębia są niezobowiązująco jasnozielone.
Pyszczek Gołębia jest nieskalany myślą. Wydaje się, że nic mu się nie chce i mało co go obchodzi. Bardzo nie lubi mieć obowiązków, a to w połączeniu z byciem niekoniecznie najbystrzejszym = bardzo nieudolnie wymigiwanie się ze swoich obowiązków.
Nie przeszkadza mu krytyka; ciężko komukolwiek dorównać krytyce, jaką otrzymuje od rodziców. Jego wychowanie wyrobiło w nim imponującą odporność na jakiekolwiek próby sprowadzenia go do porządku. Gołąbek będzie uparcie powtarzał swoje błędy, aż wszyscy dookoła poddadzą się i pozwolą mu zająć się sobą.
Jeśli jednak jakimś cudem uda się komuś nawiązać kontakt z Gołębiem, odkryje, że ma on jednak coś do powiedzenia. Gołąb ma bardzo unikalne spojrzenie na świat i w jego mniemaniu takie zachowanie jest jedynym słusznym, jeśli chcesz osiągnąć spokój w serduszku - jeśli każdy spisze cię na straty, nikt nie ma wobec ciebie oczekiwań. To jedyna pozycja, z której możesz iść do góry.
Może nie jest to najzdrowsza filozofia życia w klanie, ale dla dziecka Pohukującej Sowy i Bażanciego Pióra wydaje się jedyną słuszną, żeby nie oszaleć.
