Trening Pigwowej Łapy

[Jaśniejący Płomień]

Nie wie, nie podejrzewa i nie zastanawia się wnikliwiej niż pobieżnie nad losami Pigwowej Łapy po jej burzliwym - jak na nią - odejściu po ceremonii. Huba nie przyszła pochwalić mu się zacieśnianiem więzi z jego terminatorką, a on krótko po klanowym wydarzeniu wybył z obozu i tyle go widzieli; albo raczej, w tym przypadku, i tyle on widział kogokolwiek. Jednak kiedy nadchodzi umówiona pora, idealnie na czas zjawia się w pełni poukładana sylwetka Pigwy i Jaśniejącemu Płomieniowi to absolutnie wystarcza. Mruży oczy czekając, aż kotka dojdzie do wyjścia z obozu; daleko nie ma, jako mieszkanka Ciepłych Skałek rezyduje rzut beretem od Kolczastego Łuku. Interesujący zabieg swoją drogą. Zatrzymuje się przed nim w chyba nie najgorszym humorze, na co on uśmiecha się w zadowoleniu. I wstaje, bo nie będą przecież trenować w wiecznie tryskającej życiem części obozu... ani w obozie w ogóle.
- Przejdziemy się na Wyjące Wzgórza. Kojarzysz? - zarzuca luźnym pytaniem na wstępie. Z kociętami to wieczna loteria; niektóre doskonale orientują się w klanowych sprawach, nim zaczną brać w nich czynny udział, a niektóre nie rozpoznałyby królika, gdyby podetknąć im go pod nos. - Po drodze obgadamy podstawy - twoje obowiązki jako terminatora, opowiesz mi, czego dowiedziałaś się na naukach... Miałaś nauki? - unosi brew w pytającym geście. - A na miejscu zajmiemy się polowaniem. Gra?
Odpowiedzi Pigwa może udzielić mu już poza obozem, jako że Jaśniejący Płomień bez czekania przechodzi przez Kolczasty Łuk i kieruje energiczne, acz umiarkowanie szybkie kroki w kierunku ich dzisiejszego celu. Jego postawa nie obiecuje, że ewentualne zażalenia zostaną rozpatrzone na korzyść zażalającego, niemniej kocur kieruje ucho na bok, nasłuchując terminatorki, a nie świszczącego i huczącego wiatru. Pogoda jak zwykle ich nie rozpieszcza.