Trening Pigwowej Łapy

[Jaśniejący Płomień]

Spogląda na zmagania Pigwowej Łapy z pogodą z życzliwym rozbawieniem iskrzącym w oczach. Chcąc nie chcąc łączy się z nią w bólu; nie jest odporny na wysuszający gałki oczne wiatr, z kolei miotane jak źdźbło trawy futro to przykra cena płacona regularnie przez każdego długowłosego kota. Natomiast z ich dwójki to właśnie młoda terminatorka przechodzi przez chrzest bojowy, on ma to już za sobą. I kawał czasu przykrego doświadczenia. Nie mogą wiedzieć, że już w ciągu kolejnych kilku wschodów słońca wicher przestanie być jedyną większą niedogodnością i przyjdzie im przedzierać się przez śnieżne zaspy oraz zmagać się z płatkami śniegu wpadającymi do oczu i nosa.
Zgadza się z wyjaśnieniami śnieżnobiałej krótkim skinieniem głowy.
- Aha, zgadza się. Całkiem spory kawałek terytorium Klanu Rzeki zajmuje... hm, rzeka, więc nie tylko potrafią tam łowić ryby, ale pokusiłbym się o stwierdzenie, że to ich główne pożywienie. Tak jak u nas jest dużo królików, Cień ma swoje żaby i wiewiórki, a Grom... Kto wie, ich ziemie generalnie nie należą do urodzajnych. Może dlatego muszą nadrabiać siłą. - Charakteru, co najwyżej. Stereotypowo mogą być najsilniejszą grupą, ale nikt nie wmówi mu, że mają pod tym kątem przewagę. - Co do cienistych, fakt, mówi się, że dobrze sobie radzą ze wspinaczką, ale poza tym chyba niespecjalnie przeszkadzają im mokradła. Koto-wiewiórek jeszcze nie widziałem. Właśnie, wspinałaś się kiedyś?
Otrzymawszy odpowiedź na pytanie poboczne, ze strzepnięciem ucha kontynuuje:
- Dobra, pozostałe klany nie są ci tak całkiem obce, doskonale. A wiesz, kim one dla nas są? I może słyszałaś coś o ichniej władzy?