Wysokie Drzewa

[Jodłowa Gałązka]

Jodłowa Łapa nie chciała irytować swojej siostry i na pewno nie robiła tego specjalnie. Osobiście gdyby wiedziała, że Wrzos zdenerwowała się jej pytaniem to pewnie nawet zdziwiłaby się dlaczego, bo to było przecież zwykłe pytanie, a potem zaczęłaby się pewnie mniej odzywać, żeby znów przypadkiem nie rozwścieczyć czymś siostry. Nie chciała żeby kolejna ich rozmowa skończyła się tak jak wtedy, wtedy kiedy Jodła już nie wiedziała co dalej robić i po prostu uciekła z miejsca zdarzenia bez dłuższego zastanowienia.
-Oczywiście, że wierzę. Kto jak nie ty da sobie radę? -odparła na pytanie, które zadała Wrzosowa Łapa w czasie trącania czarno-białej terminatorki barkiem. Osobiście to Jodła zawsze kojarzyła swoją siostrę z tym, że ta potrafi wykaraskać się z każdej sytuacji i wielce by się zdziwiła gdyby tej się nie udało. A to wszystko było według Jodłowej Łapy zasługą jej wygadania i tego, że zwykle raczej rozpierała ją energia... zwłaszcza do psot.
-Ja? Przyszłam trochę posiedzieć i pomyśleć -powiedziała, przypominając sobie dokładnie swój oryginalny plan, z którym przyszła do Wysokich Drzew. Posiedzieć w ciszy i spokoju, z dala od zgiełku obozu, w którym zawsze był ruch i nawet w nocy nie było całkowicie bez życia. Zawsze ktoś gdzieś był, coś robił, coś się działo. Poza obozem było spokojniej, jednak teraz jej plany samotności zostały rozwiane przez Wrzosową Łapę. No trudno. Pogada z nią trochę, a potem wróci do swojego wcześniejszego zajęcia. Przecież nie będą tutaj sterczeć cały dzień, nie?