Trening Szumiącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

***

Obiecał Szumiącej Łapie, że przyjdzie po niego, kiedy tylko będzie mógł, i jak powiedział, tak zrobił. Szepcząca Sadzawka zniknęła daleko za nim, Kosowa Gwiazda zabłysła w centrum obozu Klanu Rzeki, rozpoczęła się nowa era i nastał powrót do rzeczywistości. Odmiennej o tej znanej wszystkim, tej za panowania Ćmiej Gwiazdy, ale napawająca optymizmem i światłem podobnym porze młodych liści. Za wyjątkiem tego, że nieustępliwa pora nagich liści nie zamierzała jak na razie schodzić ze sceny.
Wraz z powrotem do obozu, Łabędź wrócił do zmartwień dnia codziennego. Po raz kolejny został mistrzem dorosłego kota - ba, kocura starszego od siebie - i nie do końca wiedział, jak nawigować tą sytuacją. Wydawać by się mogło, że będzie prościej; odpadała odpowiedzialność, jaka ciążyła na nauczycielach rozwijających się, młodych terminatorów, która tak go przerażała, niemniej po doświadczeniach z Karasiową Ością i Szerszeniową Łapą syn Płonącego Świtu wiedział, że to jedynie pozory. Terminatorzy nie dzielą się w tak prosty sposób na "trudnych" i "łatwych". Pokusiłby się wręcz o stwierdzenie, że trudnych czy łatwych nie ma wcale. Każdy jest inny, ot co. I każdy jest wyzwaniem, jeśli chce się podołać i nie zawieść oczekiwań.
- Szumiąca Łapo? - przywitał się nieśmiało choć ciepło, gdy zawitał w Zrośniętych Drzewach i wypatrzył znajomą postać. - Jeśli nadal czujesz się gotowy na trening, to możemy zacząć.
W przypadku uzyskania odpowiedzi twierdzącej, poczekał aż kocur do niego dołączy i bez zbędnej zwłoki pokierował ich do wyjścia z obozu.