Trening Szumiącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Opuściwszy obóz, nie ruszyli w, mogłoby się wydawać, oczywistym kierunku Kociego Grzbietu. Łabędzia Szyja co prawda nie miał pewności, czy Szumiąca Łapa znał doskonale każdą z granic, i choć podejrzewał, że po tak długim czasie znał je w równym stopniu co on sam, wciąż uznał taki nadprogramowy patrol za lepszy pomysł niż siedzenie na terenie treningowym. Pogoda sprzyjała wycieczkom, a poza tym skoro mogli się na coś przydać klanowi, to czemu nie. Ruszyli przez Błyszczące Skały, a zmierzali wprost do wschodniej części Łęgów.
Poruszył uszami na dźwięk słów kocura i z lekkim uśmiechem skinął głową. W zasadzie cieszył się, że wyzbędą się oficjalności, nazywania się pełnymi imionami; Łabędź zawsze czuł się najlepiej będąc po prostu Łabędziem.
- Łabędź - odpowiedział zatem i zamrugał z wolna. Następnie zjechał spojrzeniem z Ruczaja i spojrzał przed siebie. Machnął ogonem wskazując na wprost. - Przejdziemy się po granicy z terenami niczyimi, co ty na to? Przy okazji zobaczymy, czy wszystko tam w porządku. Zdążyłeś przerobić cały Kodeks Wojownika?
Pewnie tak, i wtedy przejdą do - dla niebieskiego wojownika przynajmniej - krępującej odpytki z zasad. Jako mistrz rzecz jasna musi sprawdzić wiedzę terminatora, nim z czystym sercem oznajmi Kosowej Gwieździe, że jest on gotów do przyjęcia imienia i obowiązków wojownika, ale nie potrafił wyzbyć się obawy, że jego dopytywanie się może zostać źle odebrane. Na zasadzie, jakby pytał o to, czy koty potrafią latać. A przecież w żadnym razie nie chciał robić z nikogo głupca... ani dać komuś odczuć, że właśnie takie ma intencje.