Samotne Jodły

[Jaśniejący Płomień]

Może gdyby Jaśniejący Płomień nie był takim sztywniakiem, albo gdyby chociaż oszczędzono mu genów i wpływu jego ojca, przywitałby coś wiszące na gałęzi z większym entuzjazmem. Znikomym entuzjazmem, w najgorszym razie. Niestety, ogranicza się jedynie do podejścia do nie-szczura, ostrożnego obwąchania go i skrzywienia pyska, z którego wprawny obserwator wyczytałby pogardę dla dwunożnych, którzy na każdym kroku musieli pozostawiać po sobie syf. Albo rozrzucają losowe śmieci - i to oczywiście nie na swoim terytorium, choć akurat łyse stwory wydają się myśleć, że władają całym lasem z przyległościami - albo wyrzucają skazane na uduszenie się kocięta. Żałosne. Zdegustowany, wydmuchuje powietrze przez nos i z machnięciem ogona odwraca się od okupowanego przez smutnego szczura krzewu. Nie będzie tracić czasu na wynalazki dwunożnych, ma ważniejsze sprawy na głowie. Jak chociażby dalsze poszukiwania zwierzyny.