Trening Jaśminowej Łapy

[Kwitnący Jaśmin]

Zesztywniał, gdy tylko usłyszał rozkaz od Bawełny. Odruchowo spojrzał jej w oczy i um… Chyba nie zgadł z tymi rangami. Było aż tak źle? Miał kilkanaście księżyców, powinien znać pewnie więcej! A-ale przecież nie słyszał w obozie o innych. Chyba, może miał z pamięcią coś nie tak? Nim jednak zdążył znaleźć kolejne powody, by się obwiniać, z ust beżowej wypadło… dość niespodziewane pytanie. Zamrugał dwa razy. Aż tak mocno to okazywał? Co miał teraz odpowiedzieć? Udać twardziela, wymyślić wymówkę, czy… Czy po prostu powiedzieć jak to jest… Trochę zestresowany, westchnął. No trudno, najwyżej będzie jego ostatni dzień jako terminator Bawełnianej Nici - T-tak? Nie? Nie wiem, trochę. Bo nie jestem idealnym terminatorem, często mi nic nie wychodzi a-a ty jesteś dość… wymagająca i surowa. Nie pamiętam też czy kiedykolwiek mnie pochwaliłaś, ciągle tylko masz wobec mnie oczekiwania, a ja cię tylko rozczarowuje. I-i do tego dochodzi jeszcze stres, b-bo jeśli dalej będę taką fajtłapą, to nie będziesz chciała mnie szkolić i zostanę na zawsze terminatorem. Nie mogę się przestać obwiniać i to mnie przerasta, a chce się pokazać od najlepszej strony, ale nie potrafię i… i… - nie wytrzymał, polały się łzy, a łaciaty padł na ziemię, zasłaniając swój pyszczek łapkami. Oddychał ciężko, ledwo łapiąc powietrze. Spanikował, oj mocno spanikował. Czy bał się Bawełny? Trochę, jednak bardziej bał się bardziej jej reakcji na swoją niewiedzę. W jego wieku niektórzy byli już wojownikami ze swoim terminatorem, a on… Leżał tutaj, przed swoją mistrzynią nie potrafiąc powstrzymać płaczu. Naprawdę żałosne.