Samotny Kamień

[Jaśniejący Płomień]

Wysuwa łapy przed siebie i ze swobodą zjeżdża do poziomu, by również się położyć, ostatecznie przekonany o braku niebezpieczeństwa. Bure uszy nie przestają czujnie nasłuchiwać, postawione na sztorc jak dwie antenki. Gdyby coś miało się dziać, dowie się, nim przeciwnik zdąży przysunąć do niego czubek pazura. Do tego czasu może bez krępacji leżeć naprzeciw Zmierzchowej Łapy, z łapą założoną na łapę, a tylnymi kończynami podciągniętymi pod siebie, gotowymi do sprężystego wyskoku. Jedna trzecia kolorowych tęczówek niknie, gdy kocur zaczyna lustrować terminatorkę spod zmrużonych powiek.
- Niebo nocą, hm? Wygląda nie najgorzej - odpowiada tonem niezdradzającym większych emocji. Zatacza ogonem półokrąg w powietrzu, wzrokiem na uderzenie serca szybując ku górze, w stronę listowia. - Jak jest bezchmurnie i nad Dębami świeci pełen księżyc. Dość typowy dla Zgromadzeń widok, nie żeby był częsty. Ale warty zobaczenia.
Do fanatyka natury to mu daleko, ale gdy żywił jeszcze fascynację Zgromadzeniami, to ten widok, połączony ze zbierającymi się kotami czterech klanów, robił wrażenie i na nim. Wydawało się wówczas, że naprawdę coś niesamowitego może się wydarzyć, na miarę zstąpienia gwiezdnych na ich śmieszny padół. Złudne to było wrażenie, ale ciekawe. Trochę tęsknił za tamtymi dniami, gdy o tym myślał. Dlatego nie wraca do wspomnień.
- Hm? Nigdzie mi się nie spieszy. Czasami warto porozmawiać z kotem z innego klanu, nie sądzisz? Dla wzbogacenia doświadczeń. - Uśmiecha się krótko, lisio. - Nie przeszkadza wam ta rzeka? To musi być upierdliwe musieć przekraczać ją na każdym patrolu - mówi z uniesieniem pojedynczej brwi. - Nie umierają wam wojownicy od taplania się w rzece w porę nagich liści? Chyba że te ryby tak świetnie działają na odporność.