Samotny Kamień

[Jaśniejący Płomień]

Chyba trochę wdepnął jej na ambicję swoim pytaniem i w efekcie uraził, bo Zmierzchowa Łapa najpierw siada, a później wstaje, jakby była gotowa odejść natychmiast, bez oglądania się za siebie. Brwi wojownika podnoszą się nieznacznie, kiedy uracza go tłumaczeniami, dlaczego jeszcze nie jest wojowniczką. I jasne, mają one sens, nie będzie ich negować. Może po prostu kotka nie nosi w sobie palącego uczucia, że musi jak najszybciej się usamodzielnić, w razie gdyby przyszło jej odejść z klanu. Może nie ma ojca, którego interesują wyłącznie wyniki. Z tego, co zauważył na przestrzeni księżyców, niewiele kotów podziela jego rozumowanie. Proszę bardzo, droga wolna, niech robią, jak chcą. Życzy im tylko tego, żeby któregoś dnia nie obudzili się w panice, że są uwiązani do miejsca, z którego najchętniej by się wyrwali.
- Nie ma sprawy. Bezpiecznej drogi - odpowiada na pożegnanie, unosząc lekko łapę, by kilkukrotnie przejechać po niej językiem. Następnie podnosi wzrok i widzi znikającą w trawach sylwetkę, aż zostaje sam, jedynie w towarzystwie odległych ptasich śpiewów.
Właściwie nie miałby nic przeciwko ponownemu skrzyżowaniu ich dróg, chociaż jego wniosek, że rzeczniacy są zbudowani inaczej, jest jak najbardziej aktualny. Mimo to dosyć miłą odmianą było po prostu z kimś pogawędzić - luźno, bez zobowiązań, bez konieczności i bez durnych przepychanek. To dość zabawne, jak nisko spadły jego kryteria oceniania spotykanych kotów.

z.t.