Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Widząc odrobinę uspokojoną kotkę — a w jej przypadku to nie byle jaka zmiana, nawet jeśli była subtelna — Łabędź lekko rozluźnił nieświadomie spięte mięśnie. Pozwolił sobie trochę wyprostować zgarbione plecy, na tyle tylko, by znaleźć się w bardziej komfortowej pozycji, bo wciąż bał się poruszyć zbyt gwałtownie.
— Och, to chyba nasza cecha rodzinna — odpowiedział z humorem. I była to częściowo prawda, ponieważ chociaż jeden kot z każdego pokolenia ich rodziny był... wrażliwszy od reszty. Najpierw była to Ciemna Mordka, później trafiło na niego, kolejny w kolejce stał Szafirek, a teraz Cykuta. Znacząca różnica polegała na tym, że żaden z poprzedników nie zmagał się z problemami rozmiarów, jakie dotknęły Szalejącą Łapę. Powiedzieć, że była wycofana czy wrażliwa, byłoby niedopowiedzeniem. I to bardziej martwiące, niż chciałby przy niej okazać. Już poważniej dodał: — Twoja mama, Tojad, trochę mi o tobie opowiadała. Mówiła, że dużo się stresujesz.