Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Och, wejście na ten temat nie było rozważnym posunięciem, czego dowód widział w żywym ruchu ogona koteczki i — znowu, a było już tak dobrze — zjeżonej sierści na karku. Czy czuła się tak, jakby obnażył jej słabości? Odebrała jego słowa jak zdradę ze strony własnej matki, która z nim o niej rozmawiała? Miał nadzieję, że nie, bo przecież nic z tego, co oboje robili, nie miało na celu dalszej szkody Cykuty. Wręcz przeciwnie.
— To w porządku — zapewnił ją prędko. — I ja też nie przyszedłem tu po to, by do czegokolwiek cię zmuszać. Jeśli nie czujesz się gotowa wyjść z Chruśniaka, uszanuję to. Ale może... może chociaż rozmowa, tutaj, na twoich warunkach, byłaby dla ciebie opcją do przyjęcia? Poopowiadałbym ci co nieco, żebyś mogła poznać troszkę świata bez bycia wrzuconą na głęboką wodę. Wyobrażam sobie, że takie siedzenie w jednym miejscu, chociaż bezpieczne i spokojne, na dłuższą metę może stać się nudne.
Ostatnie stwierdzenie, mimo że pytaniem nie było, Łabędź zaakcentował pytająco, przechylając lekko łeb do boku. Bo może Cykuta była odmiennego zdania i nawet w wieku sześciu księżyców nie czuła znudzenia tkwieniem w jednym punkcie. Może wcale nie interesowało jej to, co poza znajomymi gałęziami krzewów. W duchu liczył na to, że jednak, mimo ogromnej przeszkody formie strachu, terminatorka miała w sobie kocięca ciekawość; w innym razie jakakolwiek praca z nią mogła stać się niemożliwa.