Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Cieszyło go, że Cykuta brała czynny udział i się wypowiadała, zamiast słuchać w milczeniu. I kiedy miała jakieś pytania czy wątpliwości, nie kisiła ich w sobie, co również było dobrym znakiem. Kłopot w tym, że Łabędziowi wydawało się, że kotka jest o krok od pokrętnego zrozumienia wszystkiego, co usiłował jej wytłumaczyć, a to z kolei mogło być wręcz doskonałym początkiem większych problemów. I koszmarów, gdyby Szalejąca Łapa przypadkiem utwierdziła się w przekonaniu, że Kodeks był zły, a nawet jeśli nie był, to musiała pilnować się na każdym kroku, bo w innym razie zostanie bezpowrotnie naznaczona złem, którego nie zmyje z siebie aż do samego końca, gdzie czekał na nią Ciemny Las. Czy w ogóle słyszała kiedyś o Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd...? Jak wiele zrozumiała z dnia śmierci Paprociowej Łapy?
Chyba się trochę zagalopował.
— Och, to nie do końca tak — odparł powoli. Wiedział, co chce przekazać, jednak kiedy przychodziło do przelania myśli na zrozumiałą wypowiedź, cóż, tu zaczynały się komplikacje. — Każdy z nas popełnia czasem błędy, prawda? Zdarzy się, że kot podda się pokusie i zje świeżo upolowaną piszczkę, zamiast upewnić się najpierw, że starszyzna i kocięta są wykarmieni. Nie raz bywało, że krnąbrny terminator przekroczył granicę z innym Klanem, mimo że takie działanie jest sprzeczne z Kodeksem. To nie jest równoznaczne z byciem złym. Te same koty mogą być lojalnymi, oddanymi Klanowi wojownikami. Najważniejsze to wyciągać naukę ze swoich błędów, nie łamać Kodeksu z premedytacją i ze złej woli. To... trochę bardziej skomplikowane zagadnienie, ale wnioski sprowadzają się do tego, że bardziej niż kurczowe trzymanie się Kodeksu, ważne jest dobre serce, czyste intencje i dobra wola. Co zwykle ma odzwierciedlenie w naszych czynach, nawet jeśli od czasu do czasu zakradnie się do nich jakaś wpadka.