Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nie zadała więcej pytań, ale bynajmniej nie wyglądała na kogoś, dla kogo wszystko jest jasne, i kim nie targają żadne wątpliwości. Łabędź nie wiedział, jak temu zaradzić, upomniał się tylko w myślach, żeby może w przyszłości wypowiadać się oszczędniej. Mieli mnóstwo czasu, nigdzie się nie spieszyli, na dobrą sprawę mogli sobie omawiać po jednej kodeksowej regule na dzień i tak też byłoby w porządku. Może zgodnie z tą myślą powinien odpuścić na dziś, ale po trosze obawiał się zostawić Cykutę teraz, gdy znów wyglądała na silniej zestresowaną. Gdyby tylko udało mu się udowodnić, że trening wcale nie musiał być straszny ani przytłaczający...
— To może przejdźmy do samego Kodeksu, co? — wymruczał łagodnie. — Trudno cokolwiek z tego zrozumieć, kiedy nawet nie do końca wiadomo, o czym mowa. Wspominałem, że starszyzna i kocięta jedzą pierwsi. Z tym łączy się inna zasada: terminatorom nie wolno jeść bez pozwolenia, dopóki nie zapolują, by nakarmić starszyznę. ...jeżeli już potrafią polować. Jeśli nie, nic nie szkodzi. Nikt nie pozwoli, by ktokolwiek w Klanie musiał głodować.