Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Powstrzymał się od westchnięcia, które cisnęło mu się na pysk. Nie zmęczonego westchnięcia, nie takiego będącego wynikiem znużenia, tylko westchnięcia kogoś, kto natknął się na ciężki orzech i nie wiedział, jak go zgryźć. Nie było słów, które magicznie przekonałyby Cykutę, że sobie poradzi, ponieważ to nie była kwestia, jaką da się rozwiązać podając logiczne argumenty. Tego uczucia nie dało się łatwo pozbyć, terminatorka najpewniej miała zmagać się z nim przez długi czas i nie było tu drogi na skróty. Łabędź przyznał to przed sobą z trudem, podobnie jak inną rzecz: sporo się jeszcze przyczyni do jej cierpienia. Oby w ostatecznym rozrachunku się opłaciło. Nie zniósłby myśli, że swym naciskaniem zniszczył łaciatej życie. Już teraz, widząc ją w takim stanie, było mu ciężko. Naprawdę ciężko. Czy podjął dobrą decyzję, ustanawiając siebie mentorem Szalejącej Łapy?
— To naturalne, że się boisz — powiedział ostrożnie. — Wiele kotów na pewnym etapie życia przechodzi przez takie rozterki. Z czasem jest łatwiej, obiecuję. Ale jeśli na koniec treningu nadal nie będziesz chciała być wojowniczką, to wymyślimy co innego. Dobrze? Nie martw się tym teraz. Nieważne, co przyniesie przyszłość, zarówno twoje mamy, jak i ja, na pewno będziemy z ciebie dumni.