Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— I ma wielką moc — podchwycił. — Jedna z dawnych wojowniczek, Cisowa Jagoda, zniknęła kiedyś z Klanu... nie pamiętam dlaczego, może za sprawką dwunożnych, bez znaczenia. W każdym razie, ponoć to właśnie gwiazdy wskazały jej drogę do domu; tak długo na nie patrzyła w młodości, że poznała ich układ i w chwili zagubienia to właśnie nocne niebo było jej wskazówką.
Po tej krótkiej dygresji umilkł, jakby zawstydzony zbaczaniem z tematu i mówieniem Cykucie o rzeczach, o których prawdopodobnie wcale nie chciała słuchać. W równym stopniu pewnie nie życzyła sobie jego obecności, jednak póki nie mówiła o tym otwarcie, czuł się dostatecznie ośmielony do drobnego narzucania się.
— Jak podobało ci się poza Obozem? Zupełnie inne odczucia, prawda? — Mniej kotów, mniej dźwięków... Ale też większa przestrzeń. Młoda Tojad nie mogła się doczekać wyjścia z zatłoczonej wówczas kociarni, odetchnięcia pustym, cichszym powietrzem. Łabędź zastanawiał się jednak, czy w przypadku jej córki efekt nie był zgoła odwrotny, a wyjście bardziej przytłaczające od pozostania na miejscu. Kiedy ją znalazł, była okropnie wystraszona. Czy tak skończy się jej oglądanie gwiazd nocą...?