Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Z reguły nie miewał snów i spał otulony pozbawioną wyrazu czernią. Tej nocy było inaczej. Jego śpiący umysł prowadził go przez las i choć nie widział go nigdy na jawie, to wiedział, że znajdował się daleko od domu. Szedł wydeptaną przez sarny ścieżką, mijając młodziutkie drzewa, których korony nie przysłaniały upstrzonego gwiazdami nieba. Nie widział księżyca, drobne punkciki zmarłych przodków miernie oświetlały mu drogę i z każdym kolejnym krokiem coraz mniej widział... przynajmniej do czasu, aż na horyzoncie zaczęło widnieć. Naprzeciw niego wyłaniało się rozżarzone słońce, rzucające w jego kierunku coraz odważniejsze, ciepłe promienie, jakby chciało zaproponować swoje przewodnictwo. Nie zmieniał kursu, szedł ufnie w stronę światła, mimo oślepiającej jasności nie spuszczając z niego spojrzenia. Im dalej szedł, im dokładniej się przypatrywał, tym wyraźniej pomarańczowa kula przybierała koci kształt. W pewnym momencie mógł powiedzieć na pewno — jego promienie były w istocie powiewającymi na wietrze, ognistorudymi kosmykami futra. Koci kształt, mimo że wciąż o niekonkretnie zdefiniowanych rysach, patrzył na niego czule oczami, swymi zielono-brązową barwą przypominającymi liść z pogranicza pór zielonych i opadających liści. Przyspieszył kroku, wkrótce zaczął biec i wraz z nim galopowało serce, jeszcze chwilę temu będące jak zmrożone, teraz z nagła pobudzone do życia.
Łabędź.
Gwałtownie otworzył oczy, a cały krajobraz snu zniknął bezpowrotnie. Wokół nie było ani śladu słońca, ani najmniejszego śladu po płomiennej barwie znajomego futra. Tylko on, zimne ściany Słonej Groty i...
— Cykuta...? — wymamrotał sennie, mało inteligentnie przyglądając się łaciatej mordce. — Coś się stało?