Samotny Kamień

[Głębinowy Minóg]

Powtórzył pytanie głośniej co w zasadzie... wcale nie rozwiało moich wątpliwości, a wręcz ich namnożyło. Czy to jakaś kolejna psychologiczna zagrywka, której nie rozumiałem?? I jeszcze się gapił. Jak jakiś jastrząb. Albo hiena na ludzkie dziecko. Nie spuszczał z oka i tyle, a marsz mrówek pod skórą uniemożliwił mi pozostanie niewzruszonym. Skrzywiłem dwukolorowy pysk i podrapałem się intensywnie tylną łapą po szyi, tym razem rzeczywiście naruszając zewnętrzne warstwy skóry. Pieczenie było lepsze niż te cholerne mrówki.
– Co za idiotyczne pytanie. – wytknąłem mu, przesuwając ogonem z irytacją. – Śmierdzisz. Śmiercią.