Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Za jej zgodą kontynuowali ich nocną wycieczkę. Niespiesznym krokiem przeszli przez całą długość Kociego Grzbietu; widoki mieli pierwsza klasa, otwarta przestrzeń na wyżynach im to gwarantowała, niestety nie można powiedzieć, że ochrona przed drapieżnikami była równie wysokiej jakości, w związku z czym przez ten odcinek Łabędź zachowywał wzmożoną czujność; aczkolwiek gdzieś w jego głowie telepała się myśl, że to Cykuta będzie pierwsza do odnotowania potencjalnego niebezpieczeństwa. Stamtąd dość szybko dotarli pod granicę, w okolicę charakterystycznego punktu, jakim była nora pod drzewem.
— Jesteśmy na granicy, stąd te intensywne zapachy — poinformował cicho, zbyt onieśmielony, by brutalnie wcinać się w subtelne odgłosy nocy. — Szare Brzozy zaczynają Ziemie Niczyje. Przejdziemy się wzdłuż granicy, o krok nie wyjdziemy poza tereny Rzeki.
O ile jakkolwiek ją to uspokajało.
Jak powiedział, tak zrobił, obierając trasę na Ptasie Krzewy. Wolał nie iść drugą stroną granicy, wówczas niechybnie trafiliby na miejsce, w którym znalazł łaciatą tamtej przerażającej nocy. Nie miał przekonania, że była gotowa tam wrócić, nie tej nocy.
— Zaraz zrobi się... gęściej — oznajmił po pewnym czasie przebytym w milczeniu. — Zanurzymy się w Ptasie Krzewy, jeden z najlepszych terenów łowieckich naszego Klanu. Nazwa nie kłamie, naprawdę sporo tu ptactwa. Teraz pewnie jest spokojnie, ale możemy usłyszeć jakiś trzask gałązek. I to nawet nie będzie musiał być ptak! Czasami zdarza mi się stąpać jak borsuk.
To było prawdą, po części, chociaż główną intencją kocura było przydeptanie szans na potencjalny kryzys. Niespodziewane dźwięki potrafiły napędzić stracha, coś o tym wiedział. Ale nie zawsze oznaczały kłopoty.