Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Nie odpowiadała, a jak dotąd nie miała problemów z przekazaniem mu, czego chciała, dlatego uznał brak jakiegokolwiek gestu za chęć do dalszego spacerowania. Albo, jeżeli nie to, to przynajmniej za brak kategorycznego sprzeciwu. Nie zmienili kierunku, szli aż do znudzenia przed siebie, do końca Błyszczących Głazów i do subtelnego poczucia deja vu, jakim była wschodnia część Łęg. Na pozór nie różniła się wiele od swojej bliźniaczki, zachodniej części, natomiast po przyjrzeniu się dało się bez trudu zauważyć, że ziemia pod ich łapami była zwilgotniała, dominowały tu jesiony i olchy, dębów rosło jak na lekarstwo, a same drzewa rosły gęściej. Dopiero tutaj Łabędź nieznacznie skręcił, oddalając się od rzeki. Nie na długo, ale na wystarczająco, żeby mogli przejść się na spokojnie Makową Polanką — obecnie równie mało wyrazistą co Kwiecista Łąka — i Trawiastą Dolinką, która jako jedyna nawet w tak podłych warunkach odzwierciedlała swoją nazwę. Starał się nie podchodzić zbyt blisko Szarych Brzóz, chociaż trudno byłoby przegapić tworzące osłonę przeciw Grzmiącej Ścieżce drzewa.
— Pamiętaj o tym miejscu, kiedy najdzie cię ochota na kreta — rzucił żartobliwie, gdy ich oczom ukazało się Kretowisko. Charakterystyczne kopce znajdowały się praktycznie wszędzie i patrzenie pod łapy było jak najbardziej wskazane. Kto wie, może gdyby zatrzymali się na łowy, wróciliby z kilkoma piszczkami? Cóż, chyba żadne z nich nie chciało tego sprawdzać.