Trening Jaśminowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Z zamyślenia wyrwał go dźwięk kroków. Oderwał spojrzenie od pustej ściany i spojrzał ku wejściu, w którym zaraz stanął Jaśminowa Łapa. Łabędź uniósł wyżej uszy, jednocześnie zaskoczony i ucieszony widokiem kocurka. Łaciaty wyglądał dość niepewnie, jakby brakowało w nim przekonania, czy rzeczywiście był gotów na wznowienie treningu, jednak młody przywódca nie zamierzał negować jego decyzji. Wręcz przeciwnie — liczył na to, że pierwsze wspólne wyjście tylko rozwieje te wątpliwości i terminator wróci do żywych. Tyle złego spotkało go w ostatnim czasie... Zasługiwał na odpoczynek, zebranie myśli, na przerwę od obowiązków oraz zmartwień dnia codziennego, ale jeszcze bardziej zasługiwał na powrót do jako takiej normalności. Bo świat cały czas szedł przed siebie, nieszczególnie dbając o tych, którzy zostali w tyle, pogrążeni w przeszłości. Łabędzia Gwiazda znał to z autopsji, podobnie jak doświadczył na własnej skórze, jak ciężkie jest dogonienie pędzącej rzeczywistości. Dostosowanie się do zmian.
— Nie masz za co przepraszać — zapewnił z uśmiechem, niespiesznie zwlekając się z legowiska. Otrzepał futro z mchu, odetchnął i już nieco bardziej dziarsko machnął ogonem, sygnalizując gotowość do wymarszu. I faktycznie, podążył ku wyjściu ze Słonej Groty, a później i z Obozu. — Cieszę się, że jesteś tu teraz. Trening swoją drogą, on może poczekać, ale... Martwiłem się, jak się czujesz. Jadłeś coś dzisiaj? Miałeś dłuższą przerwę od treningu, więc pomyślałem, że patrol będzie dobry na rozgrzewkę, ale i do niego przydadzą się siły, prawda?
I jeśli Jaśminowej Łapie odpowiadał utkany naprędce plan na ten dzień, a także nie musieli zatrzymywać się na posiłek, Łabędź wyprowadził ich z Obozu, prosto na zachodnią część Łęg.