Trening Jaśminowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Na uśmiech odpowiedział uśmiechem, wdzięczny Jaśminowej Łapie za zrozumienie. Sam nie miał dla siebie pobłażania i odkąd został przywódcą, zawsze znajdował się jakiś powód do plucia sobie w brodę. Jasne, rozumiał, że od czegoś jest Trójka Klanowa, życie codziennie udowadniało mu niemożliwość ogarnięcia wszystkiego, niechby się dwoił i troił. Sęk w tym, że mogło być lepiej. Mógł być lepszy.
— Hmm, nazwy, mówisz? — wymruczał. — W porządku, to podczas dzisiejszego patrolu skupimy się na nazwach. Z Obozu wyszliśmy prosto na Łęgi. To ta zachodnia część. Gdybyśmy wyszli od strony Błyszczących Głazów, trafilibyśmy na wschodnią. Łęgi są pokaźne; rozciągają się prawie od granicy do granicy i stanowią najbardziej zalesiony fragment naszych ziem. Niedawno minęliśmy Bobrową Tamę, przez którą moglibyśmy przedostać się na drugą stronę rzeki. Kolejnym charakterystycznym punktem jest to drzewko. — Strzepnął uchem, chcąc wskazać na samotnie rosnący, łysy bez obrośnięty ostrzegawczymi cierniami. — To Kolczasty Bez. Od niego już prosta droga na Kwiecistą Łąkę... Dobrze, że niejednokrotnie tu bywałeś, bo domyślam się, że w przeciwnym razie ciężko byłoby zrozumieć sens niektórych nazw. Albo jakoś sensownie rozróżnić poszczególne punkty, kiedy wszystko wokół jest takie... oklapnięte i pozbawione kolorów.
O wiele bardziej lubił przeprowadzać wycieczki krajoznawcze w porę młodych liści, a jeszcze lepiej w porę zielonych liści, kiedy rzeczne terytorium jaśniało całą paletą barw. W tym wypadku brak doznań sycących głodne widoków oczy nie działał na ich niekorzyść, skoro mieli jedynie oddać znajomym ziemiom tożsamość.
— Proszę bardzo, a tutaj zaczynają się Ptasie Krzewy — poinformował jakiś czas później, gdy otwarty teren zaczął się zagęszczać, a kocury miały przez sobą perspektywę schylania się, przeciskania przez krzaki i omijania wystających gałązek. — Chętny na drugie śniadanie?