Trening Jaśminowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Uniósł wyżej uszy, zatroskany, czy nie powiedział czegoś mocno nie tak, skoro z jak dotąd lekko zwilgotniałych oczu zaczęły lecieć łzy. Ale to chyba były w pewnym sensie łzy oczyszczenia, nie smutku... A przynajmniej nie totalnej rozpaczy. Łabędź miał nadzieję, że tuż po tym drobnym deszczu wyjdzie słońce i Jaśmin poczuje się lepiej, lżej. Widząc, jak terminator unosi się do siadu, postąpił identycznie, nie wciskając się w nastałą między nimi ciszę już żadnym natrętnym słowem, czekając na jakikolwiek znak od niego. I doczekał się.
Uśmiech ponownie zawitał na jasnym licu. Pokręcił delikatnie głową, jakby chciał powiedzieć, że nie ma o czym mówić.
— Brzmi jak plan — przytaknął i przyciągnął sobie wronę, skoro syn Barwnego Nieba zdecydował się na swoją sikorkę. Co prawda wolałby oddać swój łup, czekało ich jeszcze sporo łażenia i musieli mieć na nie energię, ale nie naciskał. Respektował jego wybór, zresztą sam utrzymywał, że sikorka była perfekcyjnie odpowiednim posiłkiem, nie chciał jej teraz umniejszać.
Prędko spałaszował swoją piszczkę, dopiero w połowie jedzenia uświadamiając sobie, że wbrew własnym przekonaniom był głodny. Oblizał pysk, pozbył się resztek i jeżeli Jaśminowa Łapa był gotów, mogli ruszać w dalszą drogę.