Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Przyszedł. Odnotowała jego obecność, ale milczała. Był oswojony z ciszą z jej strony, dlatego w czasie, gdy ona zbierała się w sobie, on przysiadł nieopodal, zgarbiony. Ogonem owinął łapy i cierpliwie czekał. Nie wiedział, czego się spodziewać; nosił w sercu obawę, lecz ta była niesprecyzowana, jakby schowana za mgłą. Bał się najgorszego, samemu nie w pełni rozumiejąc dlaczego i co miało kryć się pod tym określeniem. Jednak kiedy zaczęła mówić, prędko zrozumiał, że cokolwiek krążyło po jego pustym łbie, nie miało nic wspólnego z rzeczywistością. Słuchał Cykuty jak zaczarowany. Naprawdę mu ulżyło, że myślała o przyszłości. Nie dlatego, że przeszkadzało mu tempo, w którym dorastała — w żadnym razie, była wciąż tak młoda, tak wiele miała się nauczyć, tak dużo poznać! Gdyby przeprosiła go za bycie niewystarczającą, złapałby się za głowę. ...ale dlatego, że to oznaczało, że zajmowała się czymś więcej niż przykrościami, jakie spotykały ją jedna za drugą. A to była naprawdę pokrzepiająca myśl.
— Hmm... — zastanowił się głośno. — Jest to do załatwienia, jak sądzę. Patrole zwykle odbywają się w kilka kotów, podobnie polowania. Mogę porozmawiać z Czereśniową Gałązką, aby nie dawała ci żadnych zadań, które wymagałyby samotnego przebywania poza Obozem, co ty na to? Oczywiście, o ile to właśnie wojowniczą ścieżkę wybierzesz. Opiekunowie też mają łapy pełne roboty, nie zawsze przy samych kociętach. Wspierają świeżo upieczonych rodziców, dbają o czystość, wygodę i bezpieczeństwo Chruśniaka, wymyślają zabawy młodym, tak żeby zająć im czas i umożliwić rozwój, nierzadko udzielają im nauk, kiedy już wiek na to pozwala... A to wszystko bez konieczności wychodzenia z Obozu czy spędzania z młodymi całego czasu. — Urwał na moment, bo chyba zaczął się za bardzo rozpędzać. — Zmierzam do tego, że na pewno znajdziemy coś, z czym będziesz czuła się dobrze, nie martw się. Pozostaje jedno pytanie... Co chciałabyś robić?