Trening Jaśminowej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Obaj zjedli, więc komu w drogę, temu czas; Łabędziowi się specjalnie nie spieszyło, ale miał na uwadze, że przejście przez granice to nie kilka uderzeń serca, a wracanie po zmroku to żadna radocha. Dziarskim krokiem poprowadził ich dwuosobową wycieczkę dalej. Mieli do przejścia jeszcze spory kawałek Ptasich Krzewów — w ramach przydatnej ciekawostki powiedział Jaśminowi, że dzielili je na wschodnią i zachodnią część — a po tym czekał ich mniej zagęszczony teren. Przynajmniej od strony Rzeki.
— Spójrz, ten szereg drzew oddzielający rzeczne terytorium od Ziemi Niczyich nazywamy Szarymi Brzozami. Zaraz za nimi znajduje się Grzmiąca Ścieżka. — Włos mu się na grzbiecie jeżył, gdy wspominał o drodze potworów. Przekraczał ją niejednokrotnie i na swoim przykładzie mógł powiedzieć, że nie jest to rzecz, do której każdy się przyzwyczai. On chyba by nie potrafił. — Z drugiej strony widać Koci Grzbiet, chociaż gdybyś chciał wspomnieć o tych okolicach na przykład w raporcie, to precyzyjniej będzie powiedzieć o Norze pod Drzewem. O tej tutaj.
Machnięciem ogona wskazał na rzeczoną norę. Miejsce dość charakterystyczne, bowiem wgłębienie nie było sprawką żadnego borsuka czy lisa, a wyróżniającego się na tle brzóz olbrzymiego dębu, który nie wytrzymał presji i podczas którejś z gwałtownych burz został powalony przez wiatr, tworząc wyrwę w ziemi.
— Mam nadzieję, że dobrze kojarzysz te rejony — odezwał się z delikatnym uśmiechem jakiś czas później. — Bo inaczej chyba byś mi nie uwierzył, że właśnie dotarliśmy na Makową Polankę i uznał mnie za szaleńca, gdybym ci powiedział, że tuż za nią jest Trawiasta Dolina. Teraz to wszystko wygląda jak jeden wielki płat trawy, prawda? Chociaż gdybyś miał ochotę na mysz albo badylarkę, to zdecydowanie polecam Dolinę, niezależnie od zdradzieckich widoków dookoła. Wśród wysokiej trawy można wyszukać wiele norek.