Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

— Dlaczego aż tak bardzo się tego boisz? — spytał łagodnie. Lista rzeczy, których Cykuta się bała, była długa, kręta i napisana drobnym druczkiem, a ta konkretna obawa była wręcz wpisana w kocie DNA, tak często dawała o sobie znać. Ale ze wszystkich innych lęków ten chyba paraliżował ją najmocniej. Czy było cokolwiek, co mógł dla niej zrobić, by pomóc troszeczkę go oswoić? — Mogę cię zapewnić, że nie ma szans, bym ja czuł się zawiedziony, jeśli zdecydujesz się spróbować. Już teraz jestem w podziwie, że w ogóle to rozważasz, bo nie wiem, czy ja na twoim miejscu bym się na to zdobył. Twoja mama na pewno też będzie dumna, bez znaczenia, jak ta próba się skończy. Bo próbowanie czegoś nowego, wychodzenie ze swojej strefy komfortu, może nieco na przekór sobie, ale z myślą o Klanie jest godne podziwu, nie potępienia.
Mówiła, że chciała spróbować... A skoro chciała, to Łabędź czuł się zdeterminowany jej w tym pomóc. Chociaż Gwiezdnymi w prawdą, nie pogardziłby jakąś wskazówką, jak tego dokonać. Jak pokazać łaciatej, że Klan Rzeki nie czekał z wytrzeszczonymi oczami na jej potknięcia, i że te potknięcia wcale nie musiały skutkować intensywnym uczuciem rozczarowania.