Trening Szalejącej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Odpowiedź go przeraziła. Otworzył szeroko oczy w geście zdumienia i szczerej zgrozy w jednym. W porządku, przyznała, że nie była pewna, czy to rzeczywiście to konkretne źródło strachu, ale... Jak mogła w ogóle tak pomyśleć, w jakimkolwiek kontekście? Och, biedna, biedna Cykuta.
Nie rozumiał, co miała na myśli wspominając Zboże. Zbożowy Kłos dało się poznać jako przyzwoity rodzic; spędzało czas z Tojad w Chruśniaku, dbało o kocięta, potem bez skarg z żadnej ze stron trenowało Chabrową Łapę... Później zaczęły się jakieś problemy, o których Łabędź wiedział tyle, że Zboże ponownie doczekało się kociąt, z inną partnerką. I zraniło Tojad. Czy o to chodziło Cykucie? Czuła się odtrącona, nieważna, niekochana, bo jej rodzic założył inną rodzinę? Nic innego nie przychodziło mu do głowy, ale też nie było sensu dociekać. Chyba. Może było, bo niestety akurat tego obgadać się z rudym wojownikiem się już nie dało.
— W żadnym razie, nikt nie przestanie cię kochać — powiedział ze stanowczością. — Tojad w ogień by za tobą skoczyła, myślisz że dlaczego? To ty wiele dla niej znaczysz. Nie twoje osiągnięcia. Tak jak ty nie kochasz jej za to, że jest dobrą wojowniczką, zgadza się? To się tak łatwo nie zmieni. Wiem, wiem że mi łatwo mówić, ale... Zaufaj mi, proszę. Będzie dobrze. Poradzisz sobie. I cokolwiek postanowisz, nawet jeśli nic nie postanowisz, będę przy tobie. Nie zostaniesz z tym sama.