Trening Dębowej Łapy

[Zawilcowy Gaj]

Najpewniej gdyby był wypełniony w tym momencie swoją chaotyczną energią, poczułby jakąś satysfakcję ze smętnego miauknięcia Dębowej Łapy, zrezygnowanej, bo w tym momencie nie miała zbytnio innej opcji. I gdzieś tam taka satysfakcja była, ale odległa, głęboko w środku, jakby zupełnie jej nie czuł, ale wciąż była w jego świadomości obecna. Wiedział, że by się uśmiechnął. Ale w tym momencie żaden z jego kącików ust ani trochę nawet nie drgnął.

Wysłuchał w końcu odpowiedzi terminatorki i cieszył się, że zatrzymał się, by się upewnić, czy całkowicie rozumie tą regułkę, bo nie rozumiała jej w pełni - Nie do końca. Chodzi tutaj bardziej o to, że gryzonie są małe, ich całe ciała są więc bardzo blisko ziemi i bardziej wyczuwają drganie podłoża kiedy idziesz. Dlatego skradając się do gryzoni trzeba szczególnie pamiętać by przenieść ciężar ciała na tylne łapy - wytłumaczył - A by poruszać się pod wiatr musisz się skupiać tak naprawdę zawsze. To bardzo ważne - dodał jeszcze. Jak szukasz zwierzyny i idziesz pod wiatr, to powodzenia ze znalezieniem czegokolwiek. Albo powodzenia, bo tak raczej o wiele łatwiej o trafienie na drapieżnika, który już będzie o tobie wiedzieć, bo cię wyczuje, a ty dowiesz się, gdy możliwe, że będzie już za późno, by móc łatwo uciec. Albo w ogóle uciec.

A potem obserwował jej pozycję łowiecką. Może i szło jej niezgrabnie, ale takie rzeczy przychodzą po prostu z czasem i po to się trenuje. Tak poza tym wszystko było w porządku. Ogon, łeb i grzbiet w jednej linii, ugięte łapy, brzuch nisko ale nie na tyle nisko by szorować nim po ziemi. Dodatkowo przenosiła ciężar swojego ciała na tylne łap. Skinął delikatnie głową - Dobrze. Mam nadzieję, że nie muszę mówić, że musisz też zawsze uważać pod łapy