Trening Dębowej Łapy

[Zawilcowy Gaj]

Zawilec nie był kotem łatwym do sprowokowania. Jak już, to on był od prowokowania. Nie wzruszyło nim więc w żaden sposób przewrócenie oczami przez terminatorkę. Poczuł nawet lekkie rozbawienie, które było, a jednak wcale nie. Płomyk chaosu zaiskrzył gdzieś głęboko w jego wnętrzu i chociaż uczucie to było znane, to jednak tak obce. Ledwo powstrzymał ciche parsknięcie przed wydostaniem się z jego pyska, chociaż parsknąć nie chciał. Zamiast tego jednak troszeczkę mocniej wypuścił powietrze nosem.

Wysłuchał normalnie terminatorki. Teraz mówiła dobrze. Zastanawiało go więc, skąd ten pojedynczy błąd w rozumieniu formułki - Dobrze - był zadowolony, że poza tym małym brakiem miała już całkiem sporo wiedzy. Jeśli posiada też sporo innej wiedzy, to pewnie trening nie będzie zbyt długi. Zapewne Dębowa Łapa by się ucieszyła z szybko zakończonego treningu, skoro tak bardzo na niego czekała i chciała go zacząć jak najszybciej. I on sam w sumie raczej też by się ucieszył. Jak na razie nie darzył terminatorki wielką sympatią i to z widoczną wzajemnością.

Po kolejnej poprawnej odpowiedzi skinął głową - Tak. Teraz już możesz - nareszcie, co? Niech już leci. On będzie ją obserwować. Zobaczy się jak dobrze jej pójdzie polowanie. Liczył, że będzie raczej całkiem udane, bo poprawianie jej wydawało się budzić w niej pewne... Oburzenie? Czy jakieś inne negatywne emocje. Ale przynajmniej te reakcje były śmieszne.