Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Wydał z siebie cichy pomruk na znak, że przyjął jej odpowiedź do wiadomości i rozumie, o czym Siniak mówi. Minęły blisko dwa obiegi pór od jego ceremonii na wojownika, ale nie zapomniał, jak przytłaczający potrafił być trening. Zwłaszcza na początku, kiedy każdy dzień serwował nowości, informacji do przyswojenia oraz umiejętności do opanowania było dużo, a największy z tego był stres.
— Czekają nas długie księżyce ciężkiej pracy — przyznał lekko, ewidentnie nieprzejęty właśnie wygłoszonym faktem. — Tak wiele, jak będziesz ich potrzebować, nie ma potrzeby z niczym się spieszyć. Rób wszystko w swoim tempie, a zapewniam cię, poradzisz sobie z każdą rzeczą. Jestem tu po to, żeby ci pomóc, dlatego niczym się nie przejmuj. I nie bój się mówić, kiedy coś będzie niejasne, dobrze?
Rozejrzał się w obie strony, krótko zastanawiając się, od czego powinni zacząć ich spacer. Naturalnym wydawało się pokazanie terminatorce terenu treningowego, jako że to właśnie to miał być ich domyślny kierunek spotkań, jednak uznał, że tylko niepotrzebnie kręciliby się w kółko. Poprowadził ich w zgoła przeciwnym kierunku i niedługo po wyjściu z Obozu znaleźli się wśród drzew.
— Przejdziemy przez zachodnią część Łęg aż do granicy, po której zrobimy sobie obchód. Jak na prawdziwym patrolu — poinformował ją, tak by miała pogląd na sytuację i wiedziała, gdzie jest. Przynajmniej teoretycznie. — Tymczasem powiedz mi... Znasz już może obowiązki terminatora, czy powinienem cię w nie wprowadzić?