Trening Szczerbatej Łapy

[Szafirkowy Pyłek]

No wrona ładna, ale to piszczka sztuk jeden. Więc Szafirek patrzył na martwe ptaszysko przez moment, jakby czekał aż Szczerbatek dokona cudu na miarę Jezusa i rozdwoi zdobycz, ale gdy nic takiego się nie stało, podniósł spojrzenie na brata i już otwierał pysk, by powiedzieć, że to za mało, gdy ten zniknął z pola widzenia. Aha.
Na szczęście zaraz wrocił z myszą i wszystko już było jasne.
– Jak mógłbyś cały dzień to możesz zapolować jeszcze. Klan doceni więcej piszczek. – odparł najpierw na słowa młodego, chociaż dałby sobie łapę odgryźć, że nie to Szczerbatek miał na myśli. Próba humoru, ot co, nawet wąsy mu drgnęły w rozbawieniu. Przesunął puchatą kitą po śniegu i wrócił do typowej szafirkowości. – Gratulacje. Poszło nieźle. – i na tym by można zakończyć, ale przypomniało mu się coś jeszcze. – A. Jak coś upolujesz. To chowaj to. W stercie liści, w śniegu, zakopane w miękkiej ziemi. Żeby nie przyciągnąć drapieżników. Albo żeby nie ukradli zwierzyny.
Podniósł się i przeciągnął leniwie, a następnie spojrzał na niebo. Zachmurzone po horyzont, ale jeśli dobrze mu się zdawało to wciąż było całkiem wcześnie i szkoda by było wracać do obozu. Spojrzał więc znowu na kocurka.
– Chcesz polować dalej czy coś innego?