Trening Posiniaczonej Łapy

[Przepiórcza Pieśń]

Czyli chociaż to nie było problemem, bardzo dobrze. Gdyby Łabędzia Gwiazda zdecydował się jednak wyrazić się swoje obawy na głos, siostrzenica z pewnością by go posłuchała i zrezygnowała z całego pomysłu wycieczki. Teraz jednak mogła bardziej uwierzyć w to, że terminator był tak silny i odważny, jak sam mówił, a jej przy nim nie mogła stać się żadna krzywda. Było to całkiem uspokajające. Nawet, jeśli być może zupełnie nieprawdziwe.
- Dobrze. I tak Szpon się chyba obraził na mnie przez to, że idę tam z Nocą... - Czemu właściwie o tym powiedziała? To było pewnie bardzo głupie w porównaniu ze wszystkim, o czym powinno się rozmawiać na treningu. I nawet jeśli doświadczony wojownik oraz przywódca klanu prawdopodobnie mógłby rozwiązać całą sprawę bez zastanowienia, to czy miał czas albo chęci żeby się tym zajmować? Prawdopodobnie nie, ale było już za późno, a te nie do końca przemyślane słowa wypadły z jej pyszczka. Może jednak była jeszcze szansa na zupełne zignorowanie ich i przejście do kolejnych elementów terenów czy punktów Kodeksu.
Wciąż przyglądała się uważnie kolejnym mijanym punktom, nawet jeśli było ich całkiem dużo i przysypane śniegiem nie różniły się od siebie tak, jak mogły w innych porach. Na ostatni z nich postarała się zwrócić najmocniejszą uwagę, skoro to tam miało odbywać się większość treningów, jednocześnie kiwając głową na znak, że go widzi. Nawet z daleka warto było zapamiętać go jak najlepiej, żeby jakimś cudem nie pomylić z żadnymi innymi pagórkami.
I będzie tam chodzić sama? Może i chodzenie z kimś póki co nie było takie złe, ale miała wrażenie, że jeśli sama oddali się od obozu na więcej niż kilka kroków, zaraz natrafi na jakiegoś psa czy innego jastrzębia, zanim uda jej się naprawdę zbliżyć do Kociego Grzbietu. Może i było widać go nawet z obozu, ale