Trening Posiniaczonej Łapy

[Łabędzia Szyja]

Z aprobatą skinął głową.
— Wszystko się ułoży, zobaczysz. Szpon jest w porządku — zapewnił, i podejrzewał, że brzmiało to jak typowe pitu-pitu bez pokrycia, ale naprawdę wierzył w to, co mówił. Nocna Łapa i Szponiasta Łapa to dobre koty, wątpił, by którykolwiek z nich celowo wyrządził jej krzywdę. A nawet jeśli zdarzyło się raz, to nie oznaczało, że odtąd ich przyjaźń jest bezwzględnie przekreślona. Skoro nawet jemu oraz Karasiowej Ości, po tym wszystkim, co przeszli, udało się dojść do porozumienia i porozmawiać ze sobą jak koty, przyszłość tej trójki malowała się całkiem optymistycznie, przynajmniej w jego oczach.
Siniak zgodziła się przekroczyć Grzmiącą Rzekę w wybranym przez niego punkcie, ale nie emanowała pewnością siebie. Jako ktoś, kto od dzieciństwa odwagą nie grzeszył, rozumiał zawahanie, tym bardziej biorąc pod uwagę panującą aktualnie porę roku i temperaturę wody — nie ma nic przyjemnego w omyłkowym wpadnięciu do rzeki w ogóle, a co dopiero teraz, w mróz. Do niego też średnio przemawiała wizja przesiąknięcia lodowatą wodą do ostatniego suchego włoska.
— Pójdź pierwsza, ja ruszę zaraz za tobą, będę cię asekurować — obiecał, chociaż tak na dobrą sprawę nie potrafił ocenić, na ile w sytuacji kryzysowej będzie jakkolwiek przydatny. Miał nadzieję, że obejdzie się bez przekonania się w praktyce. — Wchodź na skałki ostrożnie, łapa za łapą; przechodź dalej dopiero kiedy będziesz miała pewność, że złapałaś odpowiednio stabilny chwyt, zapamiętasz? No i bez pośpiechu. Nic się nie stanie, jeśli spędzimy tu kilkanaście czy kilkadziesiąt uderzeń serca więcej. — Zaoferował drobną radę, licząc na to, że instrukcje nieco kotkę ośmielą.