Kolczasty Bez

[Łabędzia Szyja]

Chyba szczerość popłacała, bo po wyjaśnieniach Artema Łabędź nie czuł, jakby miał przed sobą kota o lisim sercu, który mógł zaszkodzić jego Klanowi w ten czy inny sposób, a kogoś, kto po prostu chciał znaleźć swoje miejsce na ziemi, uciec od samotności i ustatkować się w przyjaznym środowisku. Potrafił utożsamić się z tymi pragnieniami, a współczucie odbiło się w błękitnych oczach, kiedy dotarło do niego, jak ciężkie księżyce były za samotnikiem. Osobiście nigdy nie przeżywał niczego choćby zbliżonego, Rzeka była jego domem od zawsze, bez przerwy. I nie wyobrażał sobie, co by zrobił, gdyby został zmuszony szukać szczęścia gdzie indziej. Dokąd by się udał?
— Klany raczej nie mają w zwyczaju przyjmować nikogo z zewnątrz. Nie mówię, że to się nie zdarza, ale musisz mieć na uwadze, że nie jest to częsta praktyka i spotyka się z różnymi reakcjami. Nie mogę zagwarantować ci ciepłego przyjęcia, nawet jako przywódca nie mam wpływu na nastawienie wszystkich Rzeczniaków — zastrzegł na wstępie. — Nie wiem, jak wiele wiadomo ci o Klanach, ale żeby stać się jednym z nas, musiałbyś porzucić swoje dotychczasowe imię, podjąć się treningu z jednym z wojowników i dostosować się do naszego trybu życia, który zwykle jest niekonwencjonalny w oczach samotników. Cóż, może mniej wśród członków Nowego Świtu, przyznam że wiem o was... nich jedynie z plotek i krótkich wspominek. To niewiele. A, jeśli nie masz nic przeciwko pytaniu — ten klanowy kot, którego poznałeś... to ktoś z Klanu Rzeki? Swoją drogą, dlaczego akurat Rzeka?
Być może próbował dostać się gdzie indziej, ale bezskutecznie? Tej opcji nie dało się wykluczyć. Jakkolwiek Łabędź przypuszczał, że Lawendowa Gwiazda byłaby skłonna dać nieznajomemu szansę, tak nastawienie Polnej Gwiazdy było mu obce, a po Żubrzej Gwieździe spodziewał się kategorycznej odmowy. Rzeka z zewnątrz i wewnątrz emanowała Klanem rodzinnym, co mogło działać na niektórych jak wabik. Ale chyba nie na Artema, który ledwo co opuścił jedno takie rodzinne miejsce?